Γράφει ο Ανδρέας Τσιλογιάννης στην huffingtonpost
Από τους δασμούς μέχρι τον πόλεμο στο Ιράν, οι αμέτρητες επικίνδυνες κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ έχουν αποδειχθεί λανθασμένοι υπολογισμοί, καταστροφικά λάθη που μας έχουν κοστίσει ακριβά, όχι μόνο στους Αμερικανούς αλλά και στο κόμμα του προέδρου. Κάποιες έχουν προκαλέσει λιγότερη ζημιά από την αναμενόμενη.
Oι δασμοί έχουν επηρεάσει τις τιμές, αλλά δεν έχουν πυροδοτήσει τον πληθωρισμό, όπως φοβόντουσαν αρκετοί και ενώ έχουν επιβραδύνει το εμπόριο, δεν το έχουν στραγγαλίσει.
Αυτές είναι οι επιπτώσεις της αμφιταλαντευόμενης συμπεριφοράς ενός ηγέτη που έχει απειλήσει να προκαλέσει ομοβροντία, μόνο και μόνο για να επιβάλει αργότερα μικρότερους φόρους. Ή μάλιστα τους έχει αθετήσει, όπως μετά την σκληρή απάντηση της Κίνας.
Ο κατάλογος των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, το τέλος της σύγκρουσης στην Ουκρανία την ίδια μέρα που εισήλθε στον Λευκό Οίκο και των αλλόκοτων δηλώσεων είναι τεράστιος, αλλά ο θόρυβος του περιβάλλοντος κινδυνεύει να επισκιάσει άλλες δυνητικά καταστροφικές κινήσεις για την Αμερική, ακόμη και για το ίδιο το κόμμα του.
Σήμερα, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απολαμβάνει την απογοήτευση που δημιουργεί στους Ευρωπαίους συμμάχους του, ταπεινώνοντάς τους, αντιμετωπίζοντας τον Πούτιν, τον Σι Τζινπίνγκ και τον Ερντογάν με περισσότερο σεβασμό και συμπάθεια, προσφέροντας μια ιδιότροπη ερμηνεία των δεσμεύσεων των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και απειλώντας να καταλάβουν τη Γροιλανδία και αργότερα ίσως και τον Καναδά.
Μια συστηματική κατεδάφιση του συστήματος συμμαχιών που οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες έχτισαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που προορίζεται να αποδυναμώσει σε μεγάλο βαθμό την Αμερική.
Όπως ακριβώς ο τεράστιος πλούτος που τόσο αυτός όσο και η οικογένειά του έχουν αποκτήσει από τότε που εισήλθαν στον Λευκό Οίκο, εκμεταλλευόμενοι τις εξουσίες της προεδρίας, θα μπορούσε να αποδειχθεί δαπανηρός για τους Ρεπουμπλικάνους και τον ηγέτη τους.
Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο το κόμμα του φοβάται προβλήματα στις εκλογές του Νοεμβρίου, θα βρεθεί αντιμέτωπο με ένα εκλογικό σώμα που έχει φτωχοποιηθεί από τον αρνητικό αντίκτυπο των αποφάσεων του Ντόναλντ Τραμπ στην οικονομία, την ώρα που ο ίδιος κερδίζει δισεκατομμύρια.
Οι Δημοκρατικοί ετοιμάζονται, αν ανακτήσουν το Κογκρέσο, να μετατρέψουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων σε ένα είδος δικαστηρίου που θα εκδίδει κλητεύσεις για την οικογένεια και τους συμμάχους του Τραμπ, δεδομένου ότι είναι ανέγγιχτος χάρη στην πλήρη ασυλία που του έχει χορηγηθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Οι αδυναμίες του Ντόναλντ Τραμπ να κατανοήσει τη δυναμική των διεθνών σχέσεων έως την αδιαφορία του για την πολυπλοκότητα, δεν διαβάζει ποτέ ένα έγγραφο και όσοι του αναφέρουν προφορικά πρέπει να αντιμετωπίσουν όχι μόνο την αλλεργία του στις αρνητικές ειδήσεις αλλά και το πολύ περιορισμένο εύρος προσοχής, έχουν πλέον διερευνηθεί εκτενώς.
Μια προσέγγιση στην εξουσία που βασίζεται εξ ολοκλήρου στις σχέσεις εξουσίας, η οποία γεννήθηκε από την επιθυμία του να εφαρμόσει στην πολιτική μια ακραία αντίληψη των εμπορικών συναλλαγών, ανέπτυξε κατά την διάρκεια της επιχειρηματικής του καριέρας.
Είναι η λογική μηδενικού αθροίσματος των επιχειρήσεων.
Για να κερδίσει, για να επιτύχει ένα θετικό αποτέλεσμα, το άλλο μέρος πρέπει απαραίτητα να χάσει.
Αλλά είχε ακολουθήσει αυτή τη λογική και κατά την πρώτη του θητεία, μέχρι το 2020.
Γιατί οι συνέπειες δεν ήταν τόσο σοβαρές εκείνα τα χρόνια;
Πέρα από τις διαφορετικές ιστορικές συνθήκες , η Ρωσία, έχοντας «χωνέψει» την Κριμαία, είχε σταματήσει τη δράση της, ενώ οι εντάσεις στη Μέση Ανατολή φαίνονταν διαχειρίσιμες.
Επιστρέφοντας στον Λευκό Οίκο, ο Ντόναλντ Τραμπ, πεπεισμένος για την απεριόριστη δύναμή του και τη συναίνεση της σημαντικής Αμερικής, μετέτρεψε αυτά που θεωρούσε ως δυνατά του σημεία σε παράγοντες που τον καθιστούσαν ευάλωτο την ικανότητα να επιβάλλει ακόμη και απίθανους ισχυρισμούς.
Ακόμα και πριν από την επίθεση στο Ιράν, η προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ βρισκόταν σε κρίση λόγω της υπόθεσης Έπσταϊν και των υψηλών τιμών που διέβρωσαν το πραγματικό εισόδημα μεγάλου μέρους της Αμερικής, συμπεριλαμβανομένων των ψηφοφόρων του.
Αυτές οι κρίσεις θα μπορούσαν να είχαν περιοριστεί.
Η στενή του φιλία με τον παιδεραστή ήταν ένα ψεγάδι, αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ τον είχε χωρίσει πριν από είκοσι χρόνια και δεν υπάρχουν στοιχεία για τις σχέσεις του με ανηλίκους.
Οι φτωχοί ψηφοφόροι του, οι οποίοι στην πρώτη του θητεία ήταν ικανοποιημένοι που τον είχαν ως ηγέτη που συμπαθούσε τον σκοπό τους, αυτή τη φορά εξαγριώθηκαν όταν η υπόσχεση για μια χρυσή εποχή μετά την αποτυχημένη οικονομία του Μπάιντεν αποδείχθηκε ψευδαίσθηση, ενώ πολλοί, στον κύκλο του Τραμπ, έχουν συσσωρεύσει τεράστιο πλούτο.
Όσο για τον Έπσταϊν, η εντολή του να βάλει τα πάντα στο ράφι εξόργισε ιδιαίτερα τους πιο ακραίους Make America Great Again, στους οποίους είχε υποσχεθεί εκπληκτικές αποκαλύψεις σχετικά με τις φερόμενες διαστροφές των Δημοκρατικών και πολλών παγκόσμιων ηγετών.
Τώρα, χωρίς τα αντισώματα των σοφών συμβούλων που είναι πρόθυμοι να διακινδυνεύσουν την οργή τους για να τον διορθώσουν, δεν μπορεί να ξεφύγει από την παγίδα του Ορμούζ στην οποία έπεσε αποκεφαλίζοντας τη θρησκευτική ηγεσία του Ιράν.
Ο κίνδυνος είναι ότι, διαισθανόμενος την ήττα των εκλογών του Νοεμβρίου, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ θα προσπαθήσει να γκρεμίσει τα εναπομείναντα εμπόδια που προστατεύουν την αμερικανική δημοκρατία.
Η κατάργηση της δικομματικής επιτροπής που εγγυάται τους εκλογικούς κανόνες και η αντικατάσταση των προσωπικών δικηγόρων του Ντόναλντ Τραμπ, πιστών αλλά προφανώς όχι αρκετά αδίστακτων, με μια ομάδα δικηγόρων καμικάζι που είναι έτοιμοι να μηνύσουν ακόμη και ένα Υπουργείο Δικαιοσύνης το οποίο έχει ήδη στρατιωτικοποιήσει, ώστε να έχει αστικές υποθέσεις που ελέγχει την εισαγγελία και την υπεράσπιση, εγείρουν νέους φόβους.
Οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου πλησιάζουν και οι λάθος υπολογισμοί του 47ου Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ συνεχώς αυξάνονται.
