Γράφει ο Μανόλης Φούμης
Μπορεί ο Νιόνιος να είχε κάτι άλλο στο μυαλό
του, όταν έγραφε τους παραπάνω στοίχους κάπου στο ’79, αλλά έχω την αίσθηση ότι
ταιριάζει γάντι και για τα σημερινά παιδιά, τα παιδιά των Πανελλαδικών – και όχι
μόνο – εξετάσεων.
Οι πολιτικοί τους, επέλεξαν την ιδανικότερη
στιγμή για να συντηρήσουν έναν ιδιότυπο κοινωνικό κανιβαλισμό, μια πολιτική
αλάνθαστη, αυτή του διαίρει και βασίλευε. Μια πολιτική που στα χρόνια της κρίσης
δίνει αποτελέσματα, πάντα με την κατάλληλη επικοινωνιακή υποστήριξη. Να σου
ξανά τα πρωτοσέλιδα από το παρελθόν, με επίορκους, κοπανατζήδες, λουφαδόρους
εκπαιδευτικούς, ακόμα και παιδόφιλους, να και η προληπτική επιστράτευση (αυτό
δεν πρέπει να έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα).
Οι καθηγητές τους, επέλεξαν την ίδια, εξίσου
ιδανική στιγμή και γι’ αυτούς, μπας και μαζέψουν κοινωνικούς συμμάχους και αποφύγουν
τα χειρότερα που αφορούν το πάλαι ποτέ προνομιούχο επάγγελμα (ή λειτούργημα;)
του εκπαιδευτικού (ελάτε, πείτε την αλήθεια, λίγο πολύ όλοι είχαμε ζηλέψει αυτούς
που δούλευαν 8-9 μήνες το χρόνο, 5νθήμερο, με 4-5 ώρες τη μέρα και έπαιρναν 14
παχυλούς μισθούς). Ετοιμάζονται δε να χρησιμοποιήσουν το ύστατο μέσο της απεργίας
μέσα στις Πανελλαδικές, για ένα αίτημα καθαρά για την πάρτη τους! Αυτό,
ειδικά μετά από έναν παγωμένο χειμώνα στα σχολεία με παιδιά να λιποθυμούν (ακούγεται
άκρως λαϊκίστικο το ξέρω), όπως και να το κάνουμε ρίχνει νερό στον μύλο της Κυβέρνησης.
Οι γονείς τους, παρακολουθούν μοιρασμένοι τη
νέα μάχη που έρχεται. Βλέπετε, η ευθύνη είναι συλλογική. Κι αυτό γεννάει τύψεις…
«Δεν μπορούσαν να κάνουν όλη αυτή τη διαδικασία 1 μήνα αργότερα;» Αναρωτιούνται
αρκετοί, χάνοντας βέβαια την ουσία. Είναι σαν αυτό που λέμε «10 πόντους απ’ τον
κ@#ο μου, κι όπου θέλει ας τον βάλει».
Γύρω – γύρω όλοι, λοιπόν και στη μέση τα
παιδιά. «Αυτά μπορούμε να τα φέρουμε βόλτα» ίσως και να σκέφτονται κάποιοι…
Αλλά είπαμε, ή πιο σωστά το είπε ο Σαββόπουλος:
Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα!
