Οι φωνές γερνάνε. Οι θρύλοι όχι.

Γράφει ο Μανόλης Φούμης

Με όλο τον σεβασμό, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου - όπως κάθε σπουδαίος καλλιτέχνης - έχει κερδίσει το δικαίωμα να τραγουδάει μέχρι την τελευταία του ανάσα. Αν μια μέρα βγει στη σκηνή και πει μόνο «καλησπέρα» με παύσεις, βραχνάδα και γρέζια στα κόκκινα, πάλι περισσότερο ροκ θα είναι από πολλούς που σκίζουν το autotune.

Ουζερί του Τερζάκη: Aπό το 1978 σε ένα ήσυχο, γραφικό σοκάκι του Ηρακλείου δίπλα στο λιμάνι, το εστιατόριο που προσφέρει γεύσεις γνήσιες, αυθεντικές, προερχόμενες από τη μακραίωνη Κρητική παράδοση, με αγνά υλικά και πολύ μεράκι.

Σε όποιον δεν αρέσει, η λύση είναι πάρα πολύ απλή: Δεν κόβει το εισιτήριο. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να πάει στη συναυλία του. Ούτε να δει τα βίντεο που κυκλοφορούν με το ζόρι.
Το να ζητάμε από έναν καλλιτέχνη να σταματήσει επειδή μεγάλωσε είναι σαν να ζητάμε από τον χρόνο να σταματήσει επειδή μας χαλάει τη διάθεση.
Ps: Άλλωστε, οι φωνές γερνάνε. Οι θρύλοι όχι.