Πρωί
στο κέντρο του Ηρακλείου, στην οδό Δ. Μποφώρ.
Με μηχανάκι ο γράφων,
μποτιλιαρισμένος πίσω από ένα λεωφορείο. Ένας «ευσυνείδητος» οδηγός έχει
παρκάρει στην στροφή – ψηλά στο ύψος του μουσείου – και το λεωφορείο δεν
χωράει.
Οι κόρνες δίνουν συναυλία και μετά από 5’ περίπου εμφανίζεται το
παλικάρι, άνετο και χαλαρό, απαξιώντας έστω και να κοιτάξει όλα τα κορόιδα που
περίμεναν να τελειώσει τη δουλειά του. Μπαίνει στο αμάξι του και φεύγει.
Λίγο
παρακάτω, στην στροφή πριν πιάσουμε παραλιακή, μια άλλη οδηγός έχει παρκάρει όπως
– όπως και ξαναμπλοκάρουμε. Όλοι. Με τον «ευσυνείδητο» να είναι πρώτος στη
σειρά. Συμφωνική της κόρνας μέρος 2ον και μετά από μερικά λεπτά,
τρέχοντας η κοπελιά πάει να βγάλει το αμάξι.
Και τότε συμβαίνει αυτό που μόνο
στην Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει:
Ο «ευσυνείδητος» που λίγο πριν είχε μπλοκάρει
την κυκλοφορία της κάνει ένα κατέβασμα… μα τι κατέβασμα!!!
Το τι είπε ο στόμας
του δεν γράφεται! Κοκκίνισε μέχρι και η άσφαλτος! Πώς ήταν μπροστά από το παλιό
Ξενία πριν ξεβάψει; Ένα τέτοιο πράμα!
Αυτή πήγε να ψελλίσει μια-δυο
δικαιολογίες, αλλά όταν είδε την πόρτα του παλικαριού να ανοίγει, μπήκε στο
αμάξι της κι έγινε καπνός! Με κόκκινο πέρασε!
Από
τα παραλειπόμενα της πόλης μας, ίσως και της – αναγκαστικής – απουσίας της
Δημοτικής Αστυνομίας…
ΜΦ
