Του Γιώργου Λαμπράκη στο prismanews.gr
20 Ιουλίου 1974... Η Τουρκία εισβάλει
στη Κύπρο, από την κερκόπορτα της προδοσίας που άνοιξε διάπλατα με το
πραξικόπημα κατά του Μακαρίου λίγες ημέρες νωρίτερα. Η τελευταία μεγάλη
τραγωδία για τον Ελληνισμό και μια από τις πιο μαύρες σελίδες της
σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας άρχισε να γράφεται σαν σήμερα στα ματωμένα
χώματα της Κύπρου. Μια τραγωδία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με την
κατοχή του 38% των εδαφών της Κύπρου και με το θέμα των αγνοουμένων να
καίει τα σωθικά των συγγενών τους, τόσο στο μαρτυρικό νησί της Αφροδίτης
όσο και στην Ελλάδα.
Η τουρκική αποβίβαση (δεν πρέπει να
μιλάμε καν για απόβαση) και η από αέρος ρίψη αλεξιπτωτιστών σε ενίσχυση
των τουρκοκυπριακών θυλάκων, οι σφοδροί βομβαρδισμοί εναντίων
στρατιωτικών και πολιτικών στόχων, η εποποιία της ΕΛΔΥΚ, των Μοιρών
Καταδρομών και μονάδων της Εθνικής Φρουράς που υπερασπίστηκαν τα πάτρια
εδάφη, η απούσα "μητέρα" Ελλάδα και η άρνηση εφαρμογής του σχεδίου "Κ"
που προέβλεπε την αποστολή δυνάμεων και την προσβολή των Τούρκων αν
αυτοί αποφάσιζαν να κινηθούν κατά της Κύπρου, οι προδοτικές ενέργειες
που επέτρεψαν στους Τούρκους να πατήσουν σχεδόν ανενόχλητοι τις πρώτες
αυτές κρίσιμες ώρες το πόδι τους στο μαρτυρικό νησί και ο ύπουλος ρόλος
των Αμερικανών, των Άγγλων αλλά και των δυνάμεων του ΟΗΕ, είναι μερικά
μόνο από τα κομμάτια που συνθέτουν αυτή την ανείπωτη τραγωδία.
Τα στοιχεία για το ποιοι πραγματικά
ευθύνονται γι αυτή την τραγωδία, ο Φάκελος της Κύπρου παραμένει ερμητικά
κλειστός. Είναι αποδεκτό πλέον από όλους, πως το άνοιγμά του ισοδυναμεί
με το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας, καθώς πολλοί "πρωταγωνιστές"
της στρατιωτικής, πολιτικής και όχι μόνο ζωής του τόπου (κυρίως μετά την
μεταπολίτευση) δεν θα έχουν που να κρυφτούν, αν αποκαλυφθεί ο
πραγματικός τους ρόλος και οι ευθύνες που τους βαραίνουν.
Η μεταπολιτευτική Ελλάδα ξέχασε τους
ήρωες της Κύπρου. Τα παλικάρια της ΕΛΔΥΚ, των Καταδρομών και οι πιλότοι
της αποστολής "Νίκη" δεν είδαν ποτέ την αναγνώριση και τις τιμές που
τους οφείλει η επίσημη ελληνική πολιτεία. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα,
έδειξε το απάνθρωπο πρόσωπό της, αφήνοντας πολλούς από αυτούς να
γυρνούν σαν φαντάσματα, να λιώνουν στα ψυχιατρεία και στην αφάνεια.
Όταν αυτοί που επέστρεψαν άρχισαν να
συνέρχονται από τη φρίκη του πολέμου, ξεκίνησαν έναν δεύτερο "πόλεμο",
αυτόν της αναγνώρισης του αγώνα τους και της θυσίας όσων έμειναν πίσω...
Ο αντίπαλος, το ελληνικό κράτος αποδείχθηκε πιο σκληροτράχηλος "εχθρός"
απ' ότι ο Τούρκος, γιατί πέρα από την αδιαφορία, την καχυποψία και τους
εσκεμμένους μύθους που καλλιεργήθηκαν για να μειωθούν οι αγώνες και οι
θυσίες τους, το θέμα του Κυπριακού παραμένει ένα από τα μεγάλα ταμπού
της ελληνικής κοινωνίας, η οποία δεν θέλησε να μάθει ποτέ την αλήθεια
και να αποδώσει τις πρέπουσες τιμές στους ξεχασμένους ήρωες.
