Η συνταγή είναι απλή…
Παίρνουμε ονόματα. 100, 200, 500, 1000 ονόματα,
όσα περισσότερα τόσο το καλύτερο…
Προσθέτουμε οπωσδήποτε μια δόση πολιτικούς, δυο
πρέζες μεγαλοεπιχειρηματίες, μια δόση ανθρώπων της show
biz, λίγο από δημοσιογραφικές διασημότητες, άφθονους επιχειρηματίες
με τη γενική έννοια του όρου (αν έχουν σχέση με το δημόσιο ακόμα καλύτερα) και
οπωσδήποτε μερικά άσχετα ονόματα. Π.χ. Νίκος Παπαδόπουλος. Ονόματα από αυτά που
έλεγε κι ο μακαρίτης ο Κατσιφάρας ότι «δεν τους ξέρει ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας
τους».
Χρειαζόμαστε ένα περιοδικό, μια εφημερίδα, κάτι
τέλος πάντων για να μας δώσει το απαραίτητο «κίνητρο».
Επιλέγουμε την ιδανική στιγμή για το
σερβίρισμα: Όσο πιο δύσκολη για τους χαχόλους τόσο το καλύτερο – π.χ. παραμονές
ψήφισης σκληρών μέτρων. Παραδείγματος χάριν λέμε!!! Υποθετικά μιλάμε!!!
Και το σκάμε το παραμύθι. Και γινόμαστε και
ήρωες! Όπως ο Κολοκοτρώνης ή ο Παπαφλέσσας (μη φωνάζεις – δεν μου ‘ρχεται στο
μυαλό κάποιος διάσημος του ’40!!)
Τι είπατε; Δεν θα πιάσει;;;; Λάθος κάνετε… Τα
παραδείγματα είναι πάμπολλα!!!!
Δεν μου έρχεται τώρα κάποιο στο μυαλό, αλλά
θα βρω και θα σας το πω σε επόμενο άρθρο.
Το κουτόχορτο άλλωστε, δεν θα το βρείτε ΠΟΤΕ
στα ράφια των ληγμένων!!! Καταναλώνεται πάντοτε φρέσκο … Με λουκάνικο, ή χωρίς!
Μανόλης Φούμης
ΥΓ: Κάθε ομοιότητα με πράγματα και καταστάσεις
της καθημερινότητας, είναι απλή σύμπτωση!
