Ψευτομαγκιές
με κουμπούρια, ρόπαλα και μαχαίρια. Νταηλίκια για βοσκοτόπια, για τα μάτια μιας
γκόμενας, για ένα κέρασμα…
«17
χρονών νεκρός από πισώπλατη μαχαιριά. Αιτία οι κτηματικές διαφορές»…
Ένα
θύμα μόλις 17 χρονών, που θα μπορούσε να είναι και θύτης… Απλά ο θρήνος θα ήταν
ένα δρόμο παραπέρα.
Και
γιατί; Για μερικά στρέμματα γης; Όχι βέβαια!
Για
το νταηλίκι και τη μαγκιά. Για το ότι ΕΓΩ είμαι πιο δυνατός από εσένα… και
προσβολές δεν δέχομαι… ΕΓΩ!
Όλα
αυτά σε μια κοινωνία που παρακολουθεί αμέτοχη ό,τι γίνεται δίπλα της. Μα
ακριβώς δίπλα της!
Με
το πρόσχημα των παραδόσεων, της οπλοφορίας, της βεντέτας, του ενδεχόμενου
μελλοντικού σασμού, της απουσίας του κράτους. Μιας κοινωνίας όμως που στην
πραγματικότητα φοβάται. Ναι, οι «περήφανοι Κρητικοί», όλα τα μέλη των μικρών
κοινωνιών που γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει και κάνουν τα κορόιδα, τρέμουν
απ’ το φόβο τους. Καλύπτονται πίσω από την σιωπή… Ομερτά!
Και
το «κράτος» τι κάνει; Άλλο ανέκδοτο αυτό. Τώρα βέβαια θα μου πεις, «πώς μπορείς
να κουλαντρίσεις τόσα κιλά βλακείας;» Ίσως και να ΄χεις δίκιο. Το είπε άλλωστε
κι ο Αϊνστάιν… Δεν τελειώνει ποτέ!
Θα
συμφωνήσεις όμως ότι τα περιστατικά πλέον δεν μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς
«μεμονωμένα». Εκτός αν εθελοτυφλεί. Πριν από λίγο καιρό στον Προφήτη Ηλία, χθες
στο Ροτάσι, σήμερα στην Κίσσαμο, αύριο που; Τα προειδοποιητικά καμπανάκια
γίνονται κουδούνες… Και παίζουν δυνατά!
Ως
πότε θα ανεχόμαστε – ως κοινωνία – να πληρώνουμε με ζωές πιτσιρικάδως τον
ψευτοτσαμπουκά και τα νταηλίκια;
Ως
πότε όλοι αυτοί οι «σπουδαίοι» και «τρανοί» της ενδοχώρας, οι σεβάσμιοι των
τοπικών κοινωνιών θα κάνουν τα στραβά μάτια;
Ως
πότε;
Μανόλης Φούμης
