Είναι μερικές στιγμές που νιώθουμε περήφανοι ως Έλληνες. Που
ξεχνάμε μνημόνια, υποτέλειες, οσφυοκάμπτες μιζαδόρους πολιτικούς, παρτάκιδες
κάθε λογής, γραφειοκρατία, διαφθορά, κλπ, παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και γεμίζοντας
από υπερηφάνεια, κοκορευόμαστε για την κληρονομιά που κουβαλάμε. Όπως τώρα με
την Ολυμπιακή φλόγα καλή ώρα.
Ξεχνάμε τα λάθη μας, φεύγει απ’ το μυαλό μας η προσωπική ευθύνη,
και σκεφτόμαστε: Ναι ρε Ευρωπαίοι! Εμείς σας τα δώσαμε όλα. Σε εμάς χρωστάτε τα
ΠΑΝΤΑ! Από εδώ ξεκίνησαν ΟΛΑ! Δικά μας είναι! Ό,τι και να κάνετε, όσο και να μας
πιέσετε, ο ομφαλός της γης βρίσκεται στην Ελλάδα! Τ’ ακούς Μέρκελ; Σόιμπλε, Όλι
Ρεν & Σια;
Και χαλαρώνουμε ξανά στην πολυθρόνα…
Ικανοποιημένοι για την ανωτερότητά μας.
Το πιστεύουμε, το ζούμε, το απολαμβάνουμε.
Βέβαια μετά έρχεται αυτός ο άτιμος ο Γκάτσος και μας βάζει
στη θέση μας: «…Μα τώρα που η φωτιά
φουντώνει πάλι, εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη, και στις αρένες του κόσμου
μάνα μου Ελλάς, το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς…».
Προσπαθούμε να το διώξουμε από το μυαλό! Χαλάει την
ατμόσφαιρα!
Αλλά δεν σταματάει εδώ ο άτιμος! Κι έρχεται παρέα κι ο Ξαρχάκος,
του δίνει τη μελωδία, μπαίνει μέσα στο μυαλό ο Δημητράτος και συνεχίζει: «…Μα
τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια, εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια, και δε δακρύζεις
ποτέ σου μάνα μου Ελλάς, που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς…»
Σιγή και περίσκεψη ακολουθεί… Τι στο καλό εξακολουθούμε να
κάνουμε λάθος;
Μανόλης Φούμης
