Το βλέπεις ολοένα και περισσότερο.
Σε όλες τις ηλικίες και στα δυο φύλλα, σε πόλεις και χωριά, σε μορφωμένους και αγράμματους.
Ο θυμός, η οργή του κόσμου που είχε προκληθεί από την ασυδοσία του πολιτικού μας κατεστημένου, βρίσκει απ’ ότι φαίνεται τρόπο εκτόνωσης με την στήριξη στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα.
Τι κι αν στον ΣΥΡΙΖΑ επικρατεί το απόλυτο μπάχαλο με τις αντικρουόμενες δηλώσεις των «πρωτοκλασάτων» - τρομάρα τους – στελεχών του.
Τι κι αν το πρόγραμμά του είναι στην καλύτερη περίπτωση ανεφάρμοστο, αν όχι καταστρεπτικό.
Τι κι αν αντιλαμβάνεται τα μικροκομματικά παιχνίδια που και ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει (βλ. π.χ. Αρσένης - Κατσέλη).
Τι κι αν ακόμα και ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρος με το θέμα του μνημονίου – μόλις την Τρίτη 22/5 δήλωσε ότι δεν σκέφτεται καν την μονομερή καταγγελία του.
Ο κόσμος έχει πλέον τόσο πολύ αηδιάσει με το πολιτικό σύστημα των δυο πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων, που δείχνει να μην προβληματίζεται ούτε κατ’ ελάχιστο από την ασάφεια, τις παλινωδίες και όλα τα κενά σημεία των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν σκέφτεται ούτε το ότι οι «σωτήρες», οι «μεσσίες», έχουν εκλείψει πλέον από προσώπου γης.
Επιζητά απλά και μόνο την τιμωρία των υπαιτίων της οικονομικής καταστροφής της Ελλάδας. Τη τιμωρία αυτών που τον καταδίκασαν να μην έχει ελπίδα. «Τα τελευταία χρόνια σε τούτο το τόπο, ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μια και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα έλεγαν», έγραψε κάποτε ο Λουντέμης. Τώρα, οι πολιτικοί μας πληρώνουν το τίμημα…
Αν σε όλα αυτά, υπολογίσουμε και τις επιθέσεις που δέχεται ο Αλ. Τσίπρας από τα πολιτικά πρόσωπα του «χθες», από τους «μισητούς» εταίρους μας, αλλά και τα απίστευτα δημοσιεύματα του ξένου τύπου, τότε η πορεία ανόδου του δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν.
Μόνη ανησυχία, το τι θα γίνει την επόμενη ημέρα…
Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έρχεται ο Νιόνιος στο μυαλό, παρά το ότι δεν είναι κι ο αγαπημένος μου: «… Ο πρώτος προβοκάτορας απ’ όλους στη ζωή μου, είναι η αφεντιά σου που αντιγράφει τη φωνή μου…»
Μανόλης Φούμης
