Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ το να μην υπάρχει ελπίδα.
Να μην βλέπεις το «φως στην άκρη του τούνελ».
Να μην μπορείς να κρυφο-χαμογελάσεις, στηριζόμενος σε ένα καλύτερο αύριο.
Σε μια θετικότερη προοπτική για εσένα, την οικογένειά σου, τους φίλους σου…
Αυτό δυστυχώς είναι το δράμα που συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας.
Το βλέπω καθημερινά στο ραδιόφωνο, στον ΑΝΤ1 Κρήτης, το βλέπουμε και με την παρέα του iraklioblog…
Διαρκώς τα ίδια μηνύματα. Τραγικό!
Νέοι και νέες χωρίς ελπίδα.
Ενώ θα έπρεπε να λένε: «Αύριο βγαίνω έξω και θα τα γ@#$ισω όλα» να είναι στα όρια της κατάθλιψης (οι «αισιόδοξοι» από αυτούς).
Ενώ θα έπρεπε να «νιώθουμε» την αυτοπεποίθηση, την αισιοδοξία, τη φιλοδοξία… να γεμίζουμε ο ένας τον άλλο με θετική ενέργεια, να παίρνουμε τα συν του διπλανού μας.
Κρίμα… κρίμα κι άδικο.
Εκεί καταντήσαμε (ή μας κατάντησαν – ό,τι προτιμάτε) και δυστυχώς, η ουρά είναι μεγάλη.
Τραγικές ειδήσεις μας κατακλύζουν… Από παντού!
Σε λίγες εβδομάδες, έρχεται το «πλήρωμα του χρόνου».
Παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας…
Χωρίς άλλοθι και δικαιολογίες.
Τώρα πλέον ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ!
Για την ώρα, βαθιά εισπνοή… εκπνοή… και στο μυαλό η Βίβιαν Λι: «Αύριο, ξημερώνει μια καινούργια μέρα».
Μια καλύτερη ημέρα!
Μανόλης Φούμης
