Δύσκολα τα πράγματα για το ιστορικό σωματείο… Για μια ακόμη φορά, το οικονομικό πρόβλημα αναδεικνύεται ως το μεγάλο αγκάθι.
Δεν ξέρω αν τα φιλικά παιχνίδια, οι «εκκλήσεις» προς όλες τις πλευρές, ή η διάθεση μετοχών ακόμα και μέσα από super market αποτελούν ουσιαστική λύση…
Για να είμαι ειλικρινής, μάλλον ως κινήσεις πανικού μου μοιάζουν… Το σημερινό διοικητικό σχήμα προσπαθεί όπως μπορεί, αλλά από τη στιγμή που αντικειμενικά δεν έχει την δυνατότητα να χρηματοδοτήσει γενναία (ή πιο σωστά να χρηματοδοτεί διαρκώς) την ομάδα, ό,τι και να κάνει, μάλλον με μπάλωμα θα μοιάζει παρά με οριστική λύση.
Ας μη γελιόμαστε, καμία ομάδα δεν μπορεί να σταθεί σε επαγγελματικά πρωταθλήματα και μάλιστα με αξιώσεις, αν δεν έχει ισχυρή πηγή χρηματοδότησης. Τα μοντέλα της πολυμετοχικότητας των φιλάθλων είναι αναγκαία, αλλά όχι και ικανά για να χρηματοδοτούν τέτοια εγχειρήματα και εφόσον παραμένουν χωρίς στήριξη, είναι και καταδικασμένα. Παραδείγματα και από τις δυο περιπτώσεις υπάρχουν άλλωστε αρκετά.
Αναρωτιέμαι όμως ταυτόχρονα, όλοι εκείνοι οι «παράγοντες» που φώναζαν για την ανεξαρτησία της ομάδας, που είναι σήμερα; Αυτοί οι οποίοι «έπαιζαν» στα ΜΜΕ με αφορμή τον ΟΦΗ και που κατά πάσα πιθανότητα τον έβλεπαν απλά ως το άρμα της ικανοποίησης των προσωπικών τους φιλοδοξιών, που βρίσκονται; Αυτοί οι οποίοι σαφώς και γνώριζαν, ή αν θέλετε πιο κομψά, θα έπρεπε να είχαν προβλέψει την σημερινή κατάντια που πήγαν;
Ακόμα όμως κι αν δεν ήξεραν, όφειλαν να είχαν ρωτήσει, κατά το κλασικό «δεν ήξερες, δεν ρώταγες;»
Και για να μη παρεξηγηθώ, φυσικά και δεν αναφέρομαι στους απλούς, αγνούς φιλάθλους της ομάδας, οι οποίοι με αρκετή δόση ρομαντισμού, ονειρεύονταν τον Ο.Φ.Η. ως αυτόνομο πρωταγωνιστή της Α’ – τότε – εθνικής κατηγορίας…
