Από ένα σημείο και μετά, κάποιες φωνές δεν τις μετράς μόνο σε νότες. Είναι η ζωή σου όλη.

Γράφει ο Μανόλης Φούμης

Α, μάλιστα… Μετά τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και ο Γιάννης Πάριος «δεν έχει φωνή», «γέρασε» και «πρέπει να αποσυρθεί».

Ουζερί του Τερζάκη: Aπό το 1978 σε ένα ήσυχο, γραφικό σοκάκι του Ηρακλείου δίπλα στο λιμάνι, το εστιατόριο που προσφέρει γεύσεις γνήσιες, αυθεντικές, προερχόμενες από τη μακραίωνη Κρητική παράδοση, με αγνά υλικά και πολύ μεράκι.

Πάντα με σεβασμό, πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι οι άνθρωποι που μας χάρισαν τη μουσική μιας ολόκληρης ζωής πρέπει να απολογούνται επειδή μεγάλωσαν; Κι από την ασφάλεια ενός κινητού, με ένα σχόλιο κι ένα emoji, εκφράζουμε άποψη για το ποιος «πρέπει να αποσυρθεί»; Γιατί; Το φαΐ μας τρώνε; Αν δεν μας αρέσει, δεν τους ακούμε. Τόσο απλά.

Ναι. Οι φωνές αλλάζουν. Οι ανάσες μικραίνουν. Η βραχνάδα έρχεται. Το σώμα δεν υπακούει όπως παλιά. Μεγαλώνουν όπως και όλοι μας. Αλλά η ιστορία δεν σβήνει. Αρκεί να θυμηθούμε πόσα από τα δικά μας χρόνια ακούγονται μέσα στη φωνή του Γιάννη Πάριου. Γιατί κάποιοι καλλιτέχνες δεν είναι απλώς τραγουδιστές. Είναι μέρος της ζωής μας.

Ps: Όπως έχουμε ξαναπεί, γερνάει μόνο η φωνή. Όχι οι θρύλοι. Αυτοί έχουν κερδίσει το δικαίωμα να αποφασίσουν οι ίδιοι πότε και με ποιο τρόπο θα πουν την τελευταία «καληνύχτα».